Hvussu langt kunnu RFID-merki lesast?

 

Passiv merki virka í stuttum fjarstøðum. Virk merki virka nógv longri. Nágreiniligu tølini eru treytað av útgerð, títtleika og hvat er millum merkið og lesaran.

 

Svarið hevur týdning nú, tí Qualcomm segði í fjør, at tað fór at seta UHF RFID lesarar í telefonflísar. Zebra sendi eina fyritøkutelefon við innbygdum-lesara í januar. RAIN-samgongan kunngjørdi í mars eina snildfonstandardverkætlan. Um hesi átøk eydnast, kunnu somu merki, sum handilsfólk brúka til at fylgja við goymsluni, vera leslig av øllum, sum hava telefon.

 

 

Flestu RFID-merki í handlinum eru passivir UHF. Tey hava einki battarí. Tá ein lesari sendir útvarpsbylgjur út, tekur merkið nóg mikið av orku upp til at stýra chipinum og hoppa aftur eitt signal, sum inniheldur eitt eyðmerkingarnummar. Sjálvt merkið ger næstan einki. Lesarin ger arbeiðið.

 

Undir góðum umstøðum kann eitt UHF passivt merki lesast við 10 metrum. Góðar umstøður merkir opin luft, eingin metal í nærheit, eingin væta, merkið rætt orienterað í mun til lesaraantennuna. Goymsluinnleggingar við føstum lesarum og há-gain antennum fáa onkuntíð 12 ella 15 metrar. Spesifikatiónir frá tag framleiðarum ganga ofta út frá ideellum uppsetingum, sum ikki eru til á veruligum goymslum.

 

Set sama merki á eina metalhilla og bilið fellur. Set tað á eina vatnfløsku og tað fellur víðari. Málmur endurspegla signalið. Vatn tekur tað upp. Merkjaorientering í mun til lesaraantennuna hevur eisini týdning. Ein lesari við linjurættari-polariseraðari antennu hevur brúk fyri, at merkið er rættað á ein ávísan hátt. Rund-polariseraðar antennur eru meira fyrigevandi men geva upp nakað av øki.

 

 

Lág-frekvensmerki við 125 kHz lisin við 10 sentimetrum ella minni. Hesi fara í atgongdarkort og djórasporingsflísar. Høg-frekvensmerki við 13,56 MHz røkka umleið ein metur. Gjaldskort brúka hetta bandið. Stutta bilið er ein eginleiki. Tú trýstir á kortið á terminalinum. Tú vinkar ikki hinumegin rúmið.

 

Virk merki eru ymisk. Tey hava battarí. Tey sendu. Teir arbeiða við 30 metrum, 50 metrum, 100 metrum alt eftir uppsetingini. Sum ídnaðarskipanir lesa virkin merki við fleiri hundrað metrum. Battaríið leggur kostnað og stødd afturat. Tað doyr til endans. Men til at fylgja skipaíløtum ella akførum tvørtur um ein garð, er passivt øki ikki nóg mikið.

 

Telefonspurningurin snýr seg um passivt UHF. Ein telefon passar ikki til tær stóru antennurnar, sum goymslulesarar brúka. Reglugerðir avmarka, hvussu nógva orku eitt handhildið kann senda. Thomas Brunner hjá Kathrein Solutions metti, at telefonbaseraðir lesarar í besta føri fóru at røkka 120 sentimetrar. Tað er nærri at týpa á eitt gjaldskort enn at skanna goymslu frá øðrum handli.

 

 

Katherine Albrecht brúkti fleiri ár uppá at ávara um RFID. Hon hevur doktaraheitið frá Harvard. Hon stovnaði ein brúkarabólk, sum kallaðist CASPIAN í 1999. Hon skrivaði eina bók í 2005, har hon kallaði RFID-merki "spychips." Bókin vísti á patentskrásetingar hjá IBM og BellSouth, sum lýstu, hvussu fólk kunnu fylgja við gjøgnum merki í klæðum og ruski. Vinnufólk søgdu, at hon yvirdrivið. Hon segði, at tey ætlaðu at gera hópeftirlit. Kjakið varð ongantíð veruliga loyst. Merkini fóru í vørur allíkavæl.

 

Persónligheitsspurningurin er lutvíst treytaður av bilinum. Eitt merki, sum ljóðar við tveimum sentimetrum, er ringt at skanna í loyndum. Eitt merki, sum lesur á 10 metrum, er lættari. Ein telefon, sum lesur við einum mátara, er onkustaðni ímillum. Um tað hevur týdning, veldst um, hvørjar upplýsingar merkið inniheldur, og hvør vil hava tað.